Deze laatste blog markeert het eindpunt, exact een jaar na dato, toen ik een blinde dubbele salto sprong waagde in het onbekende paradijs dat Colombia is.

Zal het meevallen? Hoe zal ik daar moeten leven? Wie zal ik ontmoeten? Wat valt er te doen? Is het gevaarlijk? Welk werk moet ik doen? Hoe zit het leven in Colombia in elkaar?

Allemaal vragen waarvan de geanticipeerde antwoorden slechts een zwak en duf hersenspinsel bleken te zijn van de echte realiteit, die vooral uit superlatieven bestaat.

Vooraleer mijn eindconclusie volgt, zal ik nog het relaas van de laatste twee weken te woorde brengen. Deze laatste weken waren gevuld met afscheiden van mensen, plekken, de atmosfeer ... en uiteindelijk van Colombia en mijn beste jaar van m'n leventje.

De dag na Peru zat ik al terug in Eafit om een middagmaal te benutten, en daarna met Andrea, studente zang, wat te chillen in het gebouw voor kunstontwikkeling en daarna een gratis dansvoorstelling te gaan zien in Teatro Metropolitano, waarbij hopen dansers waren (misschien wel 50 kinderen en 100 volwassen dansers).

Het begin van het voorlaatste weekend werd ingezet met Sara en enkele van haar amusante vrienden, waarmee we samen de de barcitos in Medellín en Envigado onveilig maakten.

Aangezien veel trainees (Gail, Juru, Mariana, Yue, Alena en ik) in december Colombia zouden verlaten (enkele zullen later terugkeren), hadden we besloten om een groot afscheidsfeest te geven. Een hele hoop volk kwam af naar Lico Chorro, een gezellig cafe/dansplek in Parque Llerras waar we al een hoop pret hadden beleefd. Een hoop gedans, veel volk (iets te veel volk naar m'n zin), en vervolgens rustig in het "trainee house" (te Envigado waar Gail, Harvish en Luis wonen, en waar ik menig nacht op de uitstekende zetel heb geslapen) nog wat nagesoesd.

Nog enkele keren op het werk binnengesprongen, om wat snoepjes uit Peru te geven, dan weer om even een klein probleempje in m'n programmeersel op te lossen, en dan weer om van iedereen afscheid te nemen.

Tijdens m'n eerste dagen na Peru had ik des nachts al af en toe enkele weelderige versieringen in de straten zien hangen.

Echter, de alumbrados ("de lichtjes") overtroffen al mijn verbeelding.

December is een speciale maand: op de radios spelen ze december muziek (met vooral schunnige teksten), en zijn er de alumbrados, een traditie (je kan niet anders dan houden van al die tradities: Feria de las flores, Albumbrados, San alejo ...) tijdens december waarbij er overal versiering wordt opgehangen. Hoe uitbundiger, hoe beter. De veelbezochte plekken zijn ongelooflijk indrukwekkend. Elk jaar 15 miljoen lampjes, 300 km kabels, 4 km verlichte wegen, en elk jaar een ander thema, waarvan EPM (Empresas Públicas de Medellín) reeds een jaar op voorhand de voorbereidingen treft. Indrukwekkende zichten: Pueblito Paisa, met z'n kerstdecor van verlichte figuren van wel 8 meter hoog, zichtbaar van op een kilometer afstand, of de verlichtingen op de weg vlak onder de metro over een afstand van wel 1 km met schepen, huizen, kerstmannen en meer gebouwd uit krisperig, reflectered plastiek en veel lichtjes, of de lichtjes (samen met het bruisende leven dat er heerst!) op het centrale plein te Envigado, of de lichtjes te Sabaneta, of in het centrum, of of of! Een waar - zij het misschien lichtelijk overdreven - genot.

Naast de foto's, kan je enkele van die zichten terugvinden op http://www.culturaclick.com/360-demo/alumbrados/index.html (360° zicht!).

Gails laatste avond hebben we in Tortellinis gegeten, een Italiaans restaurantje te Parque Llerras, vervolgd met een avond live jazz in Tinto Tintero, een cafeetje gerund door een Canadees en waar we menig avond hebben gespendeerd.

De dag erop met Alex een bezoekje gebracht aan een van de weinige kastelen in Colombia, museum el Castillo (gratis inkom! maar geen foto's, en de gids was niet echt enthousiast te noemen). Daarna moest Gail naar de luchthaven, met twee zware koffers, en besloot ik haar te vergezellen. In typisch Indisch-Colombiaanse stijl was haar plan om te vertrekken om 19u, maar werd dat uiteraard verzet naar 20u. Helaas voor haar was de laatste luchthavenbus om 20u, en moest ze dus een dure taxi nemen (na een half uur wachten in stress omdat ze op tijd op de luchthaven moest zijn voor haar internationale vlucht terwijl de taxichauffeur luidkeels met z'n lokroep "Aeropuerto" meer klanten trachtte te bekomen).

In het laatste weekend naar San alejo gegaan om wat spulletjes te kopen, een megapizza te eten met Yue, Harvish en Nelson, van wie ik afscheid moest nemen. De dag erop nog eens een megapizza, ditmaal met Alena en Yue (megapizza is heerlijk, snel en goedkoop!), met Alba nog even een nieuwe plek verkend, in Envigado een pita gegeten, afscheid. En hop naar Juliana en Jan om een door Yue klaargemaakte, Chinese maaltijd te nuttigen, en vervolgens van hen alle 3 afscheid te nemen. (Yue zou nog tot eind december in Colombia zijn, maar ging wat aan de kust reizen).

De voorlaatste avond nog even met Harvish en Luis de alumbrados in Sabaneta gaan bezichtigen en in Envigado ook van hen afscheid moeten nemen.

De laatste dag heb ik wat voorbereidend ingepakt, tijdens de middag nog even met Andrea wat muziek getokkeld, vervolgens Sarai bezocht (eindelijk, na haar al enkele maanden niet meer gezien te hebben), en vervolgens de laatste avond te Colombia in schoonheid geëindigd door hem af te sluiten met Carolina (profe de español met engelengeduld) in de salsaclub el Eslabon waar elke dinsdagavond live salsa gespeeld wordt in een huis dat niet groter is dan 5x15m, maar wel tjokvol mensen zit en waar de zwoele hitte en sfeer je begroeten vanaf de eerste seconde.

De dag des oordeels even ingepakt, rondgehangen in Eafit, de allerlaatste megapizza met Alena en Davíd gaan eten, bankrekening gesloten, en het AIESEC kantoor binnengewandeld om daar afscheid te nemen. Helaas was er niemand. Toch nog Sarah te pakken gekregen (waarschijnlijk omdat ik haar nog geld moest :)), de laatste inpakkingen gedaan en gewacht op Alena die met me mee zou gaan naar de luchthaven (ze zou daags vertrekken).

Helaas kwamen er maar geen taxi's voorbij en bleef een vertrek uit, terwijl de tijd toch begon te dringen. Uiteindelijk toch een te pakken gekregen. Hop naar de luchthavenbus! Maar alles stak tegen: een hele hoop files richting centrum - midweegs de taxi geinstrueerd om dan maar naar de luchthaven te gaan. Maar, door de hevige regenval, was de snelweg naar de luchthaven niet in goede staat, en dus moesten we een andere weg nemen over drukke secundaire wegen. Traag, ugh! Eenmaal die drukte voorbij, echter, was het bergop, en Alena en ik waren met de bagage te zwaar om de auto z'n vinnigheid te geven, waardoor we dus wederom tegen een tergend trage snelheid de luchthaven naderden. Aargh. Gelukkiglijk toch nog op tijd aangekomen, en was mijn vlucht niet vertraagd (zoals er wel enkele waren), zodat ik gezapig de Medellín-Bogotá vlucht kon nemen, om m'n tweede thuis te verlaten. In Bogotá verliep alles vlot (hoewel ik slechts een uurtje tijd had om door emigratie te geraken), en vond de politieman m'n koffiezakken bijster interessant. Van Bogotá naar Barcelona leek helemaal niet zo lang, nu ik zo veel ervaring had met lange, oncomfortabele busritten, was dit een prettige vlucht. Barcelona - Brussels was even probleemloos als de voorgangers.

Aankomen vanuit een plek waar het permanent 23°C is en sneeuw een loos woord is, op een plek waar het vriest en wel sneeuw is, is niet zo gemakkelijk.

De aanpassingen na een jaar buitenland, vol reizen naar prachtige plekken, vol ontmoetingen met boeiende mensen van over heel de wereld, vol nieuwe ervaringen, vol nieuwe uitdagingen, vol nieuwe plekken, vol natuur, vol vriendelijke mensen, vol andere cultuur, naar een leven dat ik al een hele tijd ken, valt niet makkelijk. De aanpassing zal zwaar zijn, Colombia zal steeds een warme plek in m'n hartje krijgen.

Net zoals wie ooit van het water van de Amazonas heeft gedronken, moet terugkeren, heb ik geproefd van Colombia, en zal ook ik terugkeren.

This is the end.

Dit is het vervolg van deel 1

Terug in Medellín zijnde, voor de laatste dagen, zal ik het verhaal van de Peru reis afmaken, dit maal mét fotootjes, jeej!

We zitten op de bus naar Puno, die beter was dan verwacht voor 15 soles (na wat afpingelen van 20). Na 8 uren, gevuld met mooie zichten op de omgeving, komen we aan te Puno. In Puno zelf is niet zo veel te doen, het is een stadje zoals er zo vele zijn, met z'n plaza de armas, kerkje etc. Boeiender is dat het gelegen is aan het meer Titicaca, het hoogste bevaarbare meer ter wereld: het ligt op een kleine 4 km hoogte, en meet 160x50 km in grootte, en is vol met speciale eilandjes, zoals diegene die ik bezocht heb: Taquile en de eilandjes van de Uros.

Taquile werd in de Spaanse koloniale tijd gebruikt als gevangenis. Daarna werd het eigendom van de Taquile, een kleine groep (populatie: 3000). De Taquile zijn zeer traditioneel (bijna geen electriciteit, vrouwen mogen niet stemmen ...). Het eiland zelf bevat ook overblijfselen uit de Inca tijd, zoals ruines en agrarische terrassen. De sfeer die over het eiland hangt is zeer speciaal - het straalt een grote rust uit, met vogeltjes die rondfladderen, prachtige zichten op het lago Titicaca.

De Uros is een interessant volkje: ze leven op zelfgemaakte eilandjes. Lange tijd geleden domineerde de Inca voornamelijk het land, en om hen te ontvluchten bouwden ze deze eilandjes.

De eilandjes zijn gebouwd op wortels van de Totoraplant, die hen voorziet van een drijven platform en het riet, dat voor vanalles gebruikt wordt: bedekken van de bodem (die elke zoveel dagen moet ververst worden), bouwen van de huizen, eten (het riet kan gegeten worden), boten ... De eilandjes zijn verankerd in de bodem van het meer om verplaatsen tegen te gaan (maar in de oude tijden verhuisden ze soms om gevaar te ontlopen).

Gewoonlijk leven verscheidene families op een eiland. In geval van hevige ruzies, kan zo'n eiland in twee gezaagd worden, zodat ieder z'n eigen leven kan beginnen. Boeiend, niet?

Na deze dagtrip (yup, 10 uur om twee eilandjes te bezoeken) was het al reeds tijd om Puno te verlaten en verder te gaan naar Arequipa! Daar kwam ik aan om 3 uur in de nacht, in een hostel waar helaas geen bed meer vrij was, en ik me dus in de tv kamer in de zetel te slapen heb gelegd :)

De eerste dag heb ik wat in de stad rondgehuppeld, om vooral het centrum te bezichtigen, waar een hoop interessante gebouwen te bezichtigen zijn, zoals een reusachtig monasterie (het wordt een stad in een stad genoemd), de verscheidene kerken, plaza de las armas. Helaas moest die dag de prins van Spanje in Arequipa zijn, dus was het heel druk en heb ik minder dingen kunnen zien dan ik wou.

De volgende dag wou ik een 2-dagen trektoch naar de Colca del Cañon doen, maar helaas door communicatieproblemen ging het niet door, en heb ik dan maar even mijn rafting skills boven gehaald en de rivier bedwongen met 2 hollandsen en 2 zwitsers en een chileense gids. Was zeer plezant, helaas beetje kort en mocht wat heftiger :)

Iedereen die naar Arequipa gaat, bezoekt de Colca del Cañon om de condors te zien uitvliegen. Zo ook ik dus, echter maar voor 1 dagje. Gezien de bus me om 2 uur in de nacht me kwam oppikken, had ik die dag al uitgecheckt uit het hostel, en me samen met de receptionist te slapen gelegd in de bar op grote zitzakken :)

De kloof van de Colca is zeer indrukwekkend, twee keer zo diep zijnde als de Grand Canyon in Amerika, met prachtige uitgestrekte zichten en een besneeuwde vulkaan op de achtergrond. En vanop het uitkijkpunt de "Cruz del Condor" hadden we het geluk enkele condors te kunnen spotten, die statig boven onze hoofden overvlogen. Dag geslaagd!

Vervolgens nog even gaan opwarmen in de thermales (heet water, pfew), en de bus naar Ica genomen over de Pa-pa-pa-panamericano! In het Ica gebied is vanalles te doen: de stad Ica, Pisco, Paracas, Nazca, Cachiche, Huacachina etc. Helaas had ik weinig tijd, en heb ik Nazca en Huacachina uitgekozen.

Nazca is vooral bekend voor z'n lijnen. Deze lijnen zijn door de Nazca meer dan 1500 jaar geleden in de grond gemaakt. Deze lijnen zijn echter geen gewone lijnen, neenee, deze lijnen vormen reusachtige figuren, sommige wel 200 meter in lengte. De figuren zijn onder andere een aap, kolibri, krokodil, condor etc.

De lijnen zijn zeer fragiel: 10 tot 30 cm diep, gemaakt door zand en stenen te verwijderen, zodat de onderliggende grond, dat een andere kleur heeft, zichtbaar wordt. Door het extreem droge, stabiele en windstille klimaat zijn deze lijnen zo lang goed bewaard gebleven.

Er zijn twee mogelijkheden om de lijnen te zien: vanuit een vliegtuig, maar dat is duur en Stephanie raadde het me af omdat er recent nog een hoop ongelukken met de vliegtuigen waren, en vanuit de mirador, een ijzeren constructie naast de snelweg die uittorent in de woestijn. Ik heb gekozen voor de laatste. Helaas geeft deze slechts een oppervlakkig beeld weer, en zijn er maar 3 figuren te zien: "handen", "boom" en "krokodil" (die in tweeën gesplitst is door de snelweg toen de lijnen nog niet bekend waren).

In Nazca is er voor de rest niet veel meer te doen, en heb ik dus verdergetrokken naar Huacachina, een oase in het midden van de woestijn omringd door palmbomen en gelegen tussen reusachtige duinen. Huacachina is zeer klein, gezien alles gebouwd is rond het meer en er dus maar een straat nodig is. Er is dan ook niet zo veel te doen, buiten buggyriden en sandboarding (=snowboarding, maar dan in het zand :)). Vooral het buggyriden is ongelooflijk tof - op sommige momenten vlieg je over de heuvels en volgt een vrije val van enkele seconden.

Voor de rest was er niets te doen, buiten rondwandelen en wat keuvelen met de straatartiesten, dus zette ik de reis verder naar de laatste bestemming, Lima.

In Lima heb ik wat rondgewandeld door de straatjes, Stephanie nog een laatste keer gezien (Eliana kon helaas niet), en de volgende dag zat ik reeds terug in Medellín!

Peru is een verscheiden land, met woestijnen, wouden, bergen, warmte en koude, zee, een rijke geschiedenis. Ik heb er helaas slechts een heel klein stukje van mogen proeven in deze twee weken. Zo vele kleine plekken onontdekt, heel het noorden onbezocht. Voor een andere keer, misschien. :)

Een hele hoop foto's zijn te zien op m'n facebook, en in het Peru album! En vergeet dan ook niet de vorige blogpost te lezen, nu ook mét foto's!

Hop naar deel 2!

Peru ... het stond op m'n verlanglijstje van te bezoeken plekken, en gezien ik er nu zo dichtbij zit en vrije tijd heb, kon ik niet anders dan het land van de Inca te bezoeken.

Volg mee in jerous' logboek van deze Peru trip!

---

¡Step aboard, amigo, y bienvenido al pais de los Incas!

jerous' logboek, di 16 november:

Dit verhaal start 16 november, vroeg in de ochtend, te vroeg in de ochtend. Met slaapoogjes een taxi gewenkt, die me naar Poblado metrostation bracht, waar de metro me vervolgens tot station Parque Berrio bracht, vlakbij de bushalte gelegen met een bus die me uiteindelijk tot hoog in de bergen (de luchthaven Marie José Cordova ligt Rio Negro, de plek van de montañeros) bracht.

Aanschuiven in de lijn, twee maal taxen betalen, emigratiestempel in het paspoortboekje gestampt krijgen, en wachten op het vliegtuig naar Lima!

In Lima stond bij aankomst Stephanie me reeds op te wachten met de taxi chauffeur, die ons dan naar het hostel bracht, gelegen in Miraflores, een van de upperclass districten in Lima. Geen tijd te verliezen, en hebben we wat rondgewandeld doorheen de straten en langs de kust, en gegeten in Mangos, een restaurant met zicht op zee en live piano.

Na de heerlijke maaltijd is Eliana ons komen opzoeken en zijn we naar het oude stadscentrum van Lima gegaan. Daar rondgewandeld van de plaza de las Armas tot een ander plein, over de Jiron de la Union, vergelijbaar met de Meir in Antwerpen of de Ramblas in Barcelona, maar dan grootser. Vanalle nieuwigheden geprobeerd, zoals iets dat er uitziet als calamaris en smaakt als smoutebollen, zure pisco ("pisco sour") ...

jerous' logboek, wo 17 november:

De ochtendstond heeft goud in de mond om een ontbijt te nemen met Stephanie (een sandwich met chicharron en chicha morada, een populair drankje hier dat lijkt op een mengeling van banaan en noten, maar dan toch weer anders is, en een paarse kleur heeft).

In de eetplaats had een Limanese gehoord dat we naar Callao wilden gaan, en dat Stephanie er nog niet geweest was, en bood spontaan haar hulp aan - vriendelijk!

De taxi bracht ons zonder problemen langs de Costa Verde naar Callao, de belangrijkste haven in Peru, en waar wij het fort Real Felipe gingen bezoeken, dat een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis en onafhankelijkheid van Peru. Het bezoek beperkte zich tot het fort zelf, gezien de omgeving van Callao niet al te veilig is.

De maaltijd was een mengeling van vruchten van de zee en groentjes: zoete aardappel, ajuin, inktvis, octopus, vis, speciaal soort mais (choclo genaamd - in Colombia hebben ze hem ook, maar dan iets kleiner en onder de noemer chocolo) en een hoop pikants (de Peruaanse keuken is bekend om z'n pikantheid). Na enkele warme momenten, smaakte het eten zeer goed.

Stephanie had een afspraak met haar professor voor haar thesis, dus was ik op m´n eentje. Ik heb dan maar een beetje rondgehangen in de Miraflores buurt, op zoek naar een goedkope vlucht naar Cuzco, die ik enkele dagen later zou nemen. Met de bus zou het 24u duren, in vliegtuig 1.5u.

Vlakbij het hostel was een soort shoppingcenter voor vliegtuigreizen. Ook hier is de concurrentie moordend; op de straat staan er een hoop mensen op de loer om de potentiële vliegtuigreizigers te spotten, en ze dan hun kantoor binnen te lokken. Alle vluchten waren boven de 100 USD (en LAN zelfs boven de 200 USD omdat ik geen Peruaan ben), dus maar gelaten iets te kopen hopend dat de volgende dag een mindere prijs zou bieden.

De avond bracht me Stephanie, Eliana en een vriend, Richard. Tezamen zijn we naar Parque de la Reserve gegaan, een groot park in centrum Lima dat 13 indrukwekkende, veelkleurige en soms muzikale fonteinen toont. Het was wat frisjes en ik had niets extra bij, dus heb ik me niet gewaagd in al dat waterplezier, zoals de kindjes :)

jerous' logboek, do 18 november:

Wederom vroeg opgestaan, en dat had z'n invloed op m'n verstrooidheid: al m'n waardevolle spullen in de locker opgesloten, sleuteltje inclusief. Gelukkig zijn ze er op voorzien, en haalde de persoon achter de toog gezwind een knijptang boven.

Een bustour door Lima en z'n nieuwe en oude buurten vulde deze morgend. Gelijkenissen met Brussel, Bogotá, Barcelona boden zich aan naarmate de rit vorderde. Een ware groot/hoofdstad.

Na de rit in een chifa gaan eten, een restaurant dat gewoonlijk wordt uitgebaat door Chinezen en een mengeling van Peruaans en Chinees eten aanbiedt. Deze keer was het rijst, met een zoetzure saus, wat lichte koekjes, kip etc.

Opnieuw wat vliegtuigtickets gezocht, en hoeraah - 80 USD voor een vlucht de volgende dag (bus is rond de 70 USD, de moeite bijna niet). Vluchten naar Cuzco zijn wel steeds tussen 6u30 en 10u30, omdat erna de weerstomstandigheden te slecht zijn om te kunnen vliegen.

De laatste nacht in Lima gespendeerd in het centrum. Samen met Eliana de bus genomen, die er een dik uur over deed (wat dagelijkse kost is, enerzijds omdat het steeds druk is, anderzijds omdat er verschillende werken bezig zijn, oa de bouw van een metro).

Bussen hebben hier trouwens hun eigen systeem: er is veel concurrentie, dus daarom heeft elke bus een cobrador, een mens die geregeld de deur opent, en dan mensen aanmaant om op zijn bus te stappen en niet die van een ander (het nut zie ik er niet van in echter; ieder pakt toch gewoon de eerste goede bus die opkomt?). Eens de bus opgestapt, ga je gewoon zitten, en dan op een bepaald ogenblik zegt de cobrador "pasaje", waarop je dan je geld moet tevoorschijn halen. Gewoonlijk is het 1 sol, maar dat kan ook minder zijn, naargelang de afstand en de willekeur van de cobrador (waardoor er geregeld ruzies ontstaan).

In het centrum zelf weer een hoop nieuwe smaken geprobeerd (de namen al vergeten), doorheen de drukte en het getoeter gewandeld, en afscheid genomen van Stephanie en Eliana. Normaal gezien zie ik ze nog wel even voor vertrek naar Colombia.

jerous' logboek, vr 19 november:

Op naar de vlieger die me naar Cuzco zou brengen! En die vlieger vloog boven het Andesgebergte - een zeer indrukwekkende keten van bovenaf!

Mezelf genesteld in Loki hostel, dat gesitueerd is in een 200 jaar oud gerestaureerd gebouw, twee tours geboekt (City en Valle Sagrado de los Incas tour) en daarna de stad gaan verkennen.

Cuzco ligt echter niet op zeeniveau (zoals Lima) of op 1.4 km (Medellín), maar op 3.3 km, en dat merk je snel na wat wandelen. Na rustig stappen, bonkt het hartje duchtig, en treedt lichte hoofdpijn op.

Centrum Cuzco is interessant: heel knap Plaza de Armas (het centrale plein van een stad), met een hele hoop gebouwen in oude koloniale stijl. Helaas is het ook heel toeristisch georiënteerd. Voor alles moet je betalen, en nog geen beetje (vergeleken met Peruaanse standaarden toch): om sommige musea te bezoeken heb je een "boleto turistico" nodig, dit kost 130 soles en staat toe om een 12-tal sites te bezoeken. Echter, om die 12 sites te bezoeken heb je waarschijnlijk 5 dagen nodig, terwijl de gemiddelde mens vermoed ik niet zo lang hier doorbrengt. Daarbovenop zijn niet alle sites zijn met de kaart te bezoeken, en moet je dus apart nog betalen (bv kathedraal 25 soles, en mag je niet eens foto's trekken). En het loopt vol met mensen die prullerijen proberen te verkopen, proberen je naar binnen te lokken voor een massage, en authentiek gekleden (soms zelfs inclusief lama/alpaca) die geld vragen voor een foto.

jerous' logboek, za 20 november:

Eindelijk nog eens uitslapen - de tour startte pas na de middag. Kathedraal gezien, door de stad zelf rondgereden en enkele Inca overblijfsels buiten Cuzco gezien, maar waren niet zo interessant.

In de avond komt een man met vrouw en hond komt af, en vraagt "You're from Belgium?" waarop ik niet anders dan bevestigend kan antwoorden. Zij waren de eigenaars van het agentschap waar ik de tours had geboekt, en hadden gezien dat ik van België was. Hij van West-Vleteren en al 6 jaar aan het rondtrekken door Zuid-Amerika. De eerste Belgen die ik ontmoet heb hier. Gewoonlijk zijn het Engels(sprekend)en, Duitsers, Fransen of Nederlanders.

jerous' logboek, zo 21 november:

7u in de morgend.

Een jongmens komt hijgend de kamer binnen.

"Sorry," height hij.

Een minuut later komt hij bij m'n bed staan.

"Sorry, can you help me? I've been running for half an hour in the woods from six guys with guns. They were chasing me. I don't know where my girlfriend is" height hij weer en verlaat de kamer.

Zeer vreemd geval. Niets meer van gehoord erna. Zal wel iets mispeuterd hebben.

Maar goed, belangrijker die dag was de trip naar de heilige vallei van de incas. Dit keer waren de zichten indrukwekkender, voornamelijk omdat de overblijfselen vollediger waren en dus meer te zien.

Helaas lagen de te bezoeken plekken ver uit elkaar, en hadden we dus weinig tijd op de plekken zelf (zo ook voor het à volonté buffet, snif snif)

In Ollantaytambo, de voorlaatste halte van de trip, heb ik de medereizigers verlaten om daar de trein te nemen naar Machu Picchu Town, gezien dit sneller zou zijn en goedkoper zou uitkomen.

Ik moest echter nog m'n ticket kopen, en dus was m'n volgende opdracht aanschuiven in de rij. Er was slechts 1 loket open en er waren problemen met de computer, wat resulteerde in een aanwassende rij wachtenden en mensen die probeerden voor te steken (waarop direct steeds geroep kwam als "¡Haga la cola!", "houd de rij"). Uiteindelijk mijn beurt en de trein van 23u te pakken gekregen - die van 19u was reeds volzet.

Dan maar eenzaam wat rondgewandeld in het vreselijk kleine dorpje, trucha gegeten, en wat gelezen tot de trein stipt op tijd aankwam en vertrok.

In Machu Picchu Town (ook wel Aguas Calientes genaamd) stapte ik nog maar uit de trein, of er was al een zwerm mensen die hostals aanboden. Een willekeurige uitgepikt, en ingeslapen in de sumiere kamer met als muzak het valse gezang van een karaokebar.

Enkele uurtjes later was het alweer tijd om op te staan - ticket voor de toegang to Machu Picchu en de bus naar MP moesten nog gekocht worden. Ik was er als eerste, maar uiteraard hadden ze net die dag besloten om het openingsuur met 15 minuten te verlaten. Te vroeg opgestaan voor niets.

Regendruppeltjes begonnen zich te vormen.

Hop, de bus naar Machu Picchu op!

Boven aangekomen was het nog meer aan het regenen, gelukkig was er een afdakje en ging het aanschuiven vlotjes.

En dan begon de trek naar boven, door de miezerige wolken die het zicht beperkten.

Enkele treden meer, en rechts in m'n zicht stopten de planten plots met groeien.

M'n blik ging uit naar rechts, weil voortwandelend, en daar doemde Wayna Picchu op, met aan de voet daarvan de legendarische "Verloren stad van de Incas".

Een indrukwekkend zicht, ondanks de witte mistwolken die de site teisterden. Indrukwekkend omwille van de imposante bergen die me omringden, omwille van de grootsheid en tegelijk nietigheid, omwille van het feit dat dit gewoonweg Machu Picchu was.

Zonder gids heb ik er een hele tijd rondgewandeld (af en toe wel stiekem mee staan luisteren), struinend doorheen de restanten, de reusachtige trappen opklimmend, lamas (of alpacas, ik heb er geen idee van) bewonderend die er rustig aan het grazen waren, en ook de Wayna Picchu overwinnend (die zich pas overgaf na een zware tocht van een uur klimmen).

De zon diedoorkwam toen ik op de top van de Waynu Picchu was, maakte het zicht nog prachtiger. Ver beneden ons het hele dorpje zichtbaar temidden van natuur en bergen, aan de andere zijde een rivier rustig kabbelend, vlinders rondfladderend en achtervolgd door pijlsnelle vogeltjes. De moeite waard.

Na dit bezoek was het tijd voor een verfrissing in de Aguas Calientes, de thermen die bevoorraad werden door de rivier Urubamba. Een mengeling van warm water en koud water (inclusief beestjes uit de rivier), dat deed goed.

Van daaruit terug de trein genomen naar Ollantaytambo, en samen met andere gestranden (hun bus was niet komen opdagen) de bus naar Cuzco genomen. Daar had ik gehoopt nog de bus naar Puno te kunnen nemen, helaas was het te laat, en dan maar een hostel opgezocht, en de volgende dag in de vroegte vertrokken naar Puno.

De rest van het verhaal zal voor een volgend deel zijn.

Excuses voor de mogelijke spellingvauten en niet-zo-goede tekstopbouw - lange tekst, niet nagelezen en moet dra gaan raften. En ik wou toch al eens een deeltje plaatsen :)

Hop naar deel 2!